بازیِ نسیم و نور و چنار

تاریخ آخرین پست اینجا رو میبینم. بیش از دو ماه است که اینجا بهروز نشده است. اولش بهخاطر سرشلوغیها بود. البته که هنوز هم سرم شلوغ است؛ اما خب زندگی ماهرانه توانسته شکل جدیدش را به خورد من بدهد. و همینطور توانسته کمکم جایی باز کند برای نوشتن. مینیمالنویسی. اما کجا؟ در فضای جدیدی که مدتها در برابرش مقاومت کرده بودم. اینستاگرام. چرا آنجا؟ چون آنجا اقتضایش مینیمالنویسی است و شکل زندگی جدیدم مینیمالنویسی را بیشتر خوش میآید. چون نوشتن در مترو و اتوبوس و سر کلاس و... با گوشی بسیار راحتتر از نوشتن پشت لپ تاپ و بالا و پایین کردن فونت و سایز و... است. چون نوشتن از احوالات تقریبا آنی راحتتر از بسط دادن افکار است. چون گاهی یک عکس میتواند خیلی از ناگفتهها را گفته کند و در بیشتر نوشتن به تو تخفیف دهد. چون آنجا را برای حضور دوستان و نزدیکانی که دوست میدارمشان، دوست میدارم و حتی این ارتباط نحیف اینستاگرامی هم از سمتشان برایم ارزشمند و دوستداشتنی است. دلم برای اینجا تنگ شده است؟ نه زیاد! نمیتوانم ادای بعضیها را دربیاورم که وبلاگنویسی چیز دیگری است و هیچ جا وبلاگ نمیشود و برگردیم به خویشتن خویش و... از این مدل حرفها. فعلا فضای مذکور نیازهایم را برآورده میکند. فعلا دلم برای اینجا نوشتن تنگ نشده؛ اما برای بعضی از خوانندههای اینجا چرا! دلتنگم. برای همین آمدم که ب بازیِ نسیم و نور و چنار...